De lineaire structuur is gebaseerd op het ‘human-line’-algoritme. De werken roepen zowel mechanische als organische associaties op: het quasi-automatische patroon, waarbij elke lijn een reactie is op de vorige, wordt bepaald en gestuurd door de ademhalingsfrequentie van Franzen. De onregelmatigheden in de structuur vloeien voort uit de veruitwendiging van de gedachten, emoties en overpeinzingen van de kunstenaar.

Beginnend met een enkele rechte lijn, tracht elke volgende lijn zijn voorganger na te bootsen. Elke ademhaling, en dus elke lijn, zal enigszins variëren, waardoor het patroon zich voor elk werk op unieke wijze ontwikkelt. Afhankelijk van Franzens constitutie krijgt elk werk een eigen beweging, die het onderscheidt van de andere. Concentratie en de herhaalde handeling van in- en uitademen tussen elke lijn zorgen ervoor dat het geheel zich op natuurlijke wijze ontwikkelt tot logaritmische patronen en lagen.

De lijn, als het begin van elke tekening, vereist de meest fundamentele handeling van het leven: de adem. Door bewust in- en uit te ademen, ontstaat de tekening geleidelijk. In dit proces roept elke inademing inspiratie op, wat op zichzelf al leven is. De lijnen dragen zo de energie van de adem, vangen deze in zichtbare beelden en binden deze in materie.

Het fascinerende aan dit werk is hoe de ademhaling direct invloed uitoefent op de materialisatie van de lijn, en daarmee op het gehele beeld. De onuitputtelijke verscheidenheid aan patronen die kan worden afgeleid uit een eenvoudige eerste lijn weerspiegelt de diversiteit van de manifestatie.

De keuze voor de lijn als uitgangspunt voor deze werken, net als in One Line, is ingegeven door de rol die deze speelt als alomtegenwoordig element in alle aspecten van het leven. Lijnen voeren geluids- en lichtgolven mee. Ze geven de invloed van de maan op wateroppervlakken weer in de vorm van golven, en die van de wind op zandduinen. Lijnen drukken hun stempel op boomstammen en leggen elementaire groei en schommelingen vast; regen valt en gras beweegt in de wind volgens deze vertrouwde patronen. Zelfs de onomkeerbaarheid van de tijd zet ons aan tot lineair denken. De resulterende kunstwerken doen denken aan deze uiteenlopende soorten lijnen die voortdurend energie door ruimte en tijd transporteren. Het minimalistische patroon van opeenvolgende, maar subtiel variërende lijnen vormt ook een allegorie voor herhaling, continuïteit en onsterfelijkheid.